عاشقی هستم گسسته بند تعلقات دنیایی و عزلت گزیده در کوچه باغ  

تنهایی که عشق را مدام زمزمه بر لب دارد

تا بحال سکوت اختیار کرده و لعل ز دیدگان برون آورده ام ولیکن دگر  تاب و

توان گردش گردون دون هزار چهره ی  دهر ندارم

اینک عود به دست خویش گرفته ام  تا چو بلبل شوریده بر بالای درخت

استوار عشق  نوای نو بنوازم امید که دوستان را خوش آید و حقیر را بنده ی

لطف خویش فرمایند

 زین پس هردو هفته یکی از اشعار خویش را به دو زبان فارسی و ترکی در

این وبلاگ برای شما  به تماشا خواهم گذاشت باشد که مورد توجه شما

عزیزان قرار گیرد.vahid_araz_tu@yahoo.com  ایمیل

                لطفا در صورت تمایل از آرشیو مطالب نیز بازدید فرمائید

امید که با انتقادات و پیشنهادات سازنده تان ما را در راستای پیشبرد این وبلاگ یاری فرماید

 لطفا برای سهولت در امر نظر دهی نظرات خویش را در پست های دیگر درج نماید

                                        با تشکر ساقی

مهربان یاران سلام

در کوچه باغ شعر من افسوس خنده نیست   

                     حق در  میان  ماست  ولی بنده  بنده نیست

سودای   نام    می    بردش    نان   خلق   را 

                    شاعر  تو  را  کشنده  تر از نام  ژنده   نیست

شب  ها   و    روز ها   همه    درگیر    نخوتی   

                   فارغ  از   اژدهای   درون  کس   پرنده  نیست

آوار       سالیان      گذشتست     بر    سرت  

                   این  درد  پر  گداز  تو  را  کس کشنده  نیست

بررنده   هر   کلام   تو  از   تیغ   سند   باد

                   آرش   دلی  سکوت  تو  تیری   رونده  نیست

در  بزم  زندگی  نه  به  رزمی  به  راه حق

                   خون  خوار   مار  عهد  دگر  سر برنده  نیست

شیرین به  پای قامت خسرو نشسته است  

                   خون  بوسه  می دهد نه گلی پرورانده نیست

مینای  چشم  من  همه  ابریست  بی فروغ 

                   گویی  که  آسمان  همه مردست زنده نیست

ساقی   طلوع   تازه ی   خورشید   همرهت             

                   شب  را  توان  نور  دلت  کین کشنده  نیست

درود و عرض ادب دارم خدمت تمامی دوستان و اساتید عزیز که

همواره حقیر را در جهت ترقی با نظرات گوهرمند خویش رهنمون 

می گردند

                          من از سرزمین مهر می آیم

                                            صدایم

                                      صدایی آشناست

                                      عبور چلچله ها و

                                    سکوت سرد شقایق

                                           نسیم را

                       به سخره می گیرد در هزار توی زندگی

حدیث چشم تو با ما حدیث تشنه و آب است

                  ز   سوز   داغ   فراقت   دلم   به   سینه  کباب  است

نوای  بلبل  خوش  خوان  نوید  رویش گل داد

                  گمان  که  روضه ی  رضوان میان چشم تو خواب است

صدای ساز حقیقت رسد به گوش من از عود

                  حبیب   و   همدم   دردم   شراب  ناب  و  رباب  است

در  انتظار   نسیمم  که   بوی  زلف   تو  آرد

                   به   انتهای    زمستان   مگر   نه  وقت  صواب  است

خرابم  از  غم عشقت در این گذار سه روزه

                   بیا  و   پرده  بر   افکن  کجا   به  خانه   حجاب  است

شمیم  عطر  تن  تو  دوای  درد  دل ماست

                   عطش  گرفته  ضمیرم  مگو  که  قصه   سراب  است

به غیر فکر تو در سر نه پرورانده  خیالیست

                   عجب که بی رخت ای جان هم آسمان به نقاب است

بهای عشق مباشد  به غیر خون تو ساقی

                   نه خانه ای که خراب و  نه چشمه ای که گلاب است

        نه  آن  مرغم  که  بر  بامی نشیند

    که    اهریمن  در  آن  ماواء   گزیده

     نه  آن  خاکم  که بهر جرعه ای آب

     خود  از  خود   دور   گشته   آرمیده

     چو  رودی  می  خروشم در دل کوه

     اگر  چه سنگ بر  دل می زند  زخم

     مرا  شوق   رسیدن   بر   لب  بحر

     سراسر  خنده  می دارد غم و اخم

     دگر  تاب   قفس   در   خود   ندارم

      ز بس خون خورده دل از چرخ گردون

     به   لبخندی  مرا مهمان کن امشب

     هر  آنکس دیده رویت گشته مجنون

     حدیث   بلبل  و  گل  بس درازاست

     مرا  در  سر   هوای  این معماست

     بیا   بگذر   ز  خود  بینی  و  نخوت

      نهان    در    آشکارایت  هویداست

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است. 

                                    باتشکر ساقی 

درود و عرض ادب دارم خدمت تمامی دوستان و  مهربان یاران که

همواره سایه ی عنایت آنها را بر بالای سر خود به جد احساس

 می کنم

حقیقت امر در این ماه به دلیل مشغله های بی شمار کاری نتوانستم

پاسخ مهر شما یاران را به مهر پاسخ گو باشم بدین سبب از شما

دوستان گرامی پوزش می طلبم .

پیشاپیش فرا رسیدن سال نو را به شما و خانواده های گرامیتان

تبریک عرض نموده و از خداوند متعال برایتان بهترینها را مسالت

می نمایم

 جلوه  نمود  آفتاب   در   پس   پرده ی  امید

                         مژده ی  زایش  شفق  طارق   صبح  بر  دمید

سنبل  عیان  نمود  رخ  در  دل  سرد روزگار

                         غنچه  حجاب  صورتش  از  سر  شوق  بر درید

مام  زمین  به  دامن دشت لباس تازه دوخت

                         پرتو  روی  نسترن  چشمه ی  زر  نفس   برید

باد  بهار  هر   نفس  مملو  از  عطر  یار   کرد

                         باغ  خزان رسیده را  سوسن و سبزه شد پدید

رود  به  جوشش  آمد  و  ابر  به می نماز کرد

                        سوز  و  نیاز   عاشقان   بر  دل   ارغوان  چکید

فاخته   در  میان   گل  شیوه ی  دلبری  نمود

                        بلبل خوش سخن ز شور نغمه ی عاشقی گزید

چلچله پر گشود و مهر بر سر سفره ها نشاند

                        روز   وصال  عاشقان   موسم  بار   سر   رسید

ساقی  دل شکسته  را چنگ و رباب و رود ده

                        یار   به   غیر   این    مرا    کار    دگر    نیافرید

ای     ایرانا     باش     جنت    اعلا    آنایوردوم

                           هر   درد   و   غم   و  غصیه   دوا   آنایوردوم

سنن  نجه  من  آیری  دوشوم  توپراغی سرمه

                           جان  سیز  بدن  جان  ورن  عیسی آنایوردوم

آیدان ایشیق آولدوز کیمی پارلاق  دی گوزومده

                           تاریخ    ده   یوزون   ملتی    شیدا  آنایوردوم

بیرک  کیبی  سرباز و سارای  تک گلین اون وار  

                           ای  سینه  سپر  داغ   کیمی   برنا  آنایوردوم

عمرون  غمینن  کچدی  و  باش  جورا  دیکداون

                           آزاده   وطن     سوگیلی     سودا    آنایوردوم

نامحرم  اوچون  داش  داشا ال وردی داغ اولدی

                           اوت  دشمن   یولدوردی  و   فاضلا   آنایوردوم

ستار   و   فضولی   یتیرن   عرصه  ی   عشقه

                           بابک   آتاسی  نغمه   سی  سازدا  آنایوردوم

ایرج  کیمی  شهزاده   و   پروین   و   نسیمی 

                           آغوشین    آلمیش    غمی    دریا    آنایوردوم

قافلان قو  و  قرنقو   گوشا    چای   قزل  اوزن

                           آیدن  سو تکین چشمه سی  جشدا آنایوردوم

بوز قوش و سهند و سبلان قوچ داغی جوشین

                           بیگانیه    داش     یولداشا     حلوا    آنایوردوم

ساقی  وطن  اولدی  سن  اوچون  منبع الهام

                           فخر  ایله   گوزل   اولکه   و   دونیا   آنایوردوم

من جدا از کودک احساس خود

 مانده ام تنها و بی کس بی رمق

بال پرواز خیالم را تبر

چاک می سازد به هنگام شفق

سهل آما به ز آدم کز علق

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است. 

ما  مذهب  رندان   بگزیدیم  و  از  آن شاد

                        این   تحفه   به   ما   خالق   یکتای   جهان  داد

بگذر که من  سوخته دل را نه  به  فردوس

                        میلی    بودش      محتسبا    خانه    ات    آباد

سر  منزل  ما   دامن  پر  مهر  نگار   است

                        کانجا  که   مرا  دین   و   دل  از  سر  بدر  افتاد

بر زن به دف و ساز و دهل نغمه به سر کن

                        جز   این   نه   مرا   یار  به   این  خانه  فرستاد

شوریده  دلم  شور  و  شعف گشته عبادت

                        فارغ  ز   دعا   زهد   و   ریا   عاکف   و   سجاد

زاهد    مفریبم   که    مرا   نیست   اجابت

                        شیرین    نتواند     نگرد     غصه   ی     فرهاد

در  بعد  زمان   گرچه   اسیرم   نه  اسارت

                        از  جانب  او  باشد  و  شب   کودک   خود  زاد

عالم  همه  چون   آینه  عاری  ز  عفج بود

                        آدم    همه    آلوده   نمودش   چو    شد   آزاد

مردم   ز   برای     نفسی    غرق   نیازند

                        بر  کوس  سخن   داد   خدا   سر   مده  شیاد

می  ترسم  از  آن  روز  که  تو در طلب او

                        ظلم  و   ستم   جهل   به   پا  سازی  و  بیداد

ابلیس  ترا   خرقه ی  زهاد   به   تن  کرد

                         از  بهر   تو  ای  مفتی  دون  بر  که   برم  داد

ای دوست نظر ساز به عشاق  ز  رحمت

                         ما  را  لب  لعل   تو   بس   ای   محرم   فریاد

جز وعده ای دیدار تو در سر نه خیالیست

                         ای   گل   نفسی   تازه   بدم   در   نفس  باد

افسوس  که  این دیر جفا پرور و دون بود

                         ساقی چه بسا دست و سر از کتف و تن افتاد

         فیض گل بلبل شوریده  سخن می  آموخت

                           ورنه او عشق چه دانست و سخن فرمایی

با درود و تقدیر و تشکر از الطاف همواره شما

                                         شب

                                    فریاد می زند

                  فریاد

                                    سکوت را

                                                 نفس بریده می بینی

                               در امتداد شرق

                                                          هوای اختناق

                    سایه گسترده

                                                بر حصار زمان

                                     بوی تعفن از اجساد زندگان

               طاعون سرخ

                                                 به همراه خود دارد

                                سالهاست

                                                        عادت نموده ایم

                               که شکوه رنج خویش

                                                       از بلندای بام دیگران

                        به تماشا بنشینیم

                                       شهرزاد قصه گو

                                                        دل به غم مبند

                               من نیز

                                         برای رهایی از این دام هولناک

                                هر شب

                                     تا قیام صبح

              قصه ی هزار و یک شب

                                       بر گوش باد می خوانم

 دلم  از  قافله   سالار   به  تنگ  آمده  است

                     گوییا  او  به  سرم  از  سر  جنگ  آمده است

من  که  در  خرمن  افکار  خودم  غوطه  ورم

                     با  نقابی  دل  شب  بهر  خدنگ  آمده  است

فاحشه   وار   مرا  بوسه  دهد  با  دل  ریش

                     در  لباس  شعرا مست  و  ملنگ  آمده است

خبر  از  حال  دل  دل شده  ام  هیچ نداشت

                     سنگ دل با کلهی شسته به رنگ آمده است

شهر ما مدفن بس زنده ی چرکین هنر است

                     او  به  دیدار  من  مرده  به  ننگ  آمده  است

کاش  می  شد  که  زنم  شاه  پر مرغ خیال

                     ماهی  کوچک  دل  گو  که نهنگ  آمده است

ذهنم  از  هلهله ی  روسپیان  محتلم  است

                     در  نزاعی  که دل و  ذهن به زنگ آمده است

ای  کعبیه   بنزر   اورگون  سوگیلی  عاشیق

                      سیجده   ایدرم   قامتووا   سجدی   یه  لایق

تانری  ده  مگیم  شرعیده  جانا  نه  خطا دور

                      گوی  سولییم  اما  سن اوچون  تازه  شقایق

سنسیز  نجه   بو  غملی  جهاندا  دوزه  بیلم

                      غم  خانمه  غم  آتما  داهی عاشیق صادیق

هر کس یزوی گوردی  ددی  لایق  حق  سن

                      گل  گوزلریمین  قانینی  سیل  قلبیم  خالیق

یوز  داغ  تکی  غم قلبیم  ساکیندی هوسدن

                      هپسی بیتجک گر گوره معشوقونی عاشیق

اولسم کفنیم اوستونه بیر قانلی چیچک گوی

                      تا عشقوی بیلسین من اوچون جمله خلایق

بیتمز  نازون   ای  جیرانا  بنزر   گوزی  جادو

                      یرده  نفس  و  گویده   گونش   دریادا  بالیق

اوخ یاز یاغشی  تک  ورسان  قلبیم  هر  آن

                      تک سنده  دوا  بولموشام  ای طیب  حاذیق

اصلی  نازا  سون  ور  کرمون   قهر  دوزمیر

                      هاردا  گور بیلم  سنی  بس  طوطی ناطیق

ساقی سوزوی فهم اده بیلمز اوکی جاهل

                      سوز سیرده ده غملی کدردن داهی فاریق

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است. 

                                               در روزگاری که

غریب نواز شده اند خسان

جای امیدی نیست

عشق را

مسلوخ خواهی یافت

آخر

دیو آدمی را

صورتی زیباست و

زبانیست شیوا

با درود و عرض ادب خدمت تمامی شما دوستان و سروران گرامی و تبریک پیشاپیش شب یلدا

باز توفیقی نصیب حقیر گشت تا با پستی دیگر در خدمت شما عزیزان باشم

باشد که در آغاز این فصل سرد شعله ای هر چند کوچک در روان پاکتان بفروزیم

پریشان  واعظی  را  عارفی  گفت

                                       چرا  این  سان   حزین  و  بیقراری

رسد  روزی  ترا  از  راه  و  بی راه

                                 مگر  ایمان  به  لطف  حق   نداری

نشستی دام گستردی به صد رنگ 

                                 حبیب      رهگذر    یار     سواری    

به     باغ     خرم     پیر     خرابات    

                                 چو  پیچک چسبناک و  ذره  خواری  

دل  از  بند   تعلق   شوی  با  می  

                                 سرا   پا  گرد  و  خاکی  و  غباری  

زبان  بگشود و  واعظ  گفت  عارف 

                                  گمانم    سیری    و    امید  واری

دو روزی بیش باشد اندرین شهر 

                                  نخوردم    تکه   نانی    با   نگاری

برآنم عیش و  نوش تو  مهیاست 

                                  زمستان  سان  منم گویی  بهاری

غذایی  ده  مر ا بزمی به پا ساز   

                                  گرت   در   دل  هوای   یار   داری 

بدو  گفتا  که  واعظ  نیک  دریاب

                                  مرا   امید  یار  است  و  به  باری

گرو  کن  خرقه ات تا سازم اینک

                                   مبارک  سفره ای  چربین  نهاری

حزین واعظ چنین گفتا  به  اندوه 

                                    گمانم نا خوشی  یا سر خماری 

مرا این خرقه چون صیاد دام است 

                                    اگر این بخشمش دیگر چه کاری

خانه ای از جنس نور 

در میان سینه داشت 

می شد از آن پرتو آئینه وار

عشق را معنا نمود 

صورتش چون برف بر بام دماوند و سهند 

عاری از آلودگی 

پاک چون یاس سفید 

ماه را 

از برای لکه های تیره اش 

طعنه می زد بی شکیب 

قامتم چون بیدی 

که به بادی لرزد 

به کنار رخ زیبای نگار

دست افشانده و پا می کوبید 

به گمانم که ز گرمای وجودش تن من 

ذوب می شد که چنان 

جسم و روح و دل و اندیشه و مهر

جملگی جاری بود 

شایدم 

او میان گلزار 

قصد جان من داشت 

آخر او 

از کجا میدانست 

سوز شبهایم را 

من به خواب خورشید 

اشک چشمانم را 

می سپردم به گل و برگ درختان غیور 

تا سحرگه همه ی خلق زمین 

شبنمش پندارند 

و ملامت نکند 

دل آشفته ی خود آزارم 

او هم از اهل زمین بود گمان 

اینچنین می پنداشت

اینچنین می پنداشت. 

 اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است. 

مهربان یاران سلام

در باغچه ی کوچک اندیشه مان بذری کاشته ایم از جنس محبت و کلبه ای ساخته ایم از جنس صداقت که نیاز به تابش خورشید حقیقت و باران هدایت دارد تا غبار از بام خانه بشوید و موجبات رشد بذر احساس را فراهم آرد.

حضور شما یاران همانند تابش خورشید بر شب تاریک ذهن ماست و نظر هایتان به مثابه بارانیست که آلودگی و جهل از فرا روی ما بزداید و خانه ی دل را قدرت تمییز دهد پس امید که ما را از الطاف خویش محروم نفرماید و با نظرات گهرمندتان مسیر نا هموار کلبه ی وصال را بر ما هموار سازید

در این پست نیز با سه شعر در سه سبک متفاوت در خدمت شما هستم باشد که توانسته باشم موجبات رضایت خاطرتان را فراهم سازم.

                                        موج  غم بر سینه ام سر بر نهد

گل شباهنگام گرید چون سحر

                                         شبنمی  بر  گرد او حایل  شود

من

فرزند خاکم

یا آب و آتش

نمی دانم

خرمن افکارم را

باد

یاری نمی رساند

تا دانه از کاه جدا سازم

آنچه می دانم

همین است که

سالهاست

در کوچه هایی گام بر می دارم

که اندیشیدن

در آن حرام است و

جزایش

خون دل خوردن

انگار

چو قویی شکسته بال

به دور از همرهان

در تیر رس صیادی

سنگدلم

صدایم را

در این کویر سوت و کور

جز باز تاب ناله هایی 

از فراق یاران نیست

شعور

ذاتیست

یا اکتسابی

باز نمی دانم

آنچه می دانم

همین است که

آنچه آموخته بودم و

اندوخته در کار گاه خیال

بلای جانم شد و

آنچه می پندارم

در قفس سرد روزگار رو به زوال

طناب دارم خواهد بود.

  زاهد  از  حسن  جمالت  گوییا  غافل  بود  

                                ورنه با غیرت سخن  گفتن که را  حاصل بود

ما اسیریم و اسیران را به جز خدمت دگر

                           کی  سزد  کاری  که جان آرام  اهل  دل بود

سینه ام از داغ هجر گل عذاری چاک شد

                            غیر   آن   آغوش  گرمش کی مرا منزل بود

پادشاه حسنی و یوسف حسد ورزد به تو

                            زلف  مشکینت  مسائل  پاسخی کامل  بود  

می گر  از لعل لبت بخشی  دل دیوانه را

                            مستی اش تا روز محشر نی شود زائل بود

پر تو افشانی  چراغ آسمان را  بی بدیل

                            باز   تاب  پرتو ات  بر  عاشقات  شامل  بود  

ساقیا چون شیخ صنعان حلقه ی زنار بند

                            بی  فروغ  ماه   رویش   زندگی  باطل  بود

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است. 

                                    باتشکر ساقی

با سلام و درود خدمت تمامی شما دوستان وسروران گرامی که همواره یار و مدد کار حقیر بوده و هستید

از اینکه مدتی بود به دلیل مشغله های بیشمار کاری و عدم دسترسی به اینترنت از محضر شما بزرگان بی بهره مانده ایم بسیار بسیار ملولیم و نادم اما حقیقت امر چاره ای جز این نداشتیم و از سر جبر فراق را بر وصال مقدم شماردیم. باور بفرماید پس از ورود به این دنیای شیرین مجازی و با نظاره ی پیام های دلگرم کننده ی شما دوستان گل از گلمان شکفت و متاثر گشتیم

یاران از اینکه ما را میهمان قلوب خویش نموده اید از شما سپاسگذارم.

جای دارد که از این مکان از یاران و دوستانی که در این مدت در شرکت افق روشن پذیرای ما بودند و درسی نا خوانده از دروس زندگی را بر ما آموختند و با پند و اندرز های گهر بار خویش راهی دیگر در فرا روی ما باز گشودند و حقیر را راهبر گشتند و پر شکسته ی بال مرغ احساس ما را مرهم نهادند تقدیر و تشکر نمایم منجمله از آقای کوهی زاده و آقای منطقی بزرگوار بخصوص جناب آقای منطقی که از جام معرفت و دانش خویش ما را شرابی ناب بخشیدند و شراره های عشق را در وجود بی وجود ما روشن نمودند

برای شما و آنان در هر کجا که هستید و هستند بهترینها را از بارگاه حق تعالی مسالت مندم موفق و موید باشید در پناه حق

در این پست در نظر دارم با سه شعر در سه سبک مختلف میهمان خانه هایتان گردم امید که بتوانم نظر رضایت شما دوستان را فراهم سازم . 

شوریده دل به پا خیز چون موسم  بهار  است

                          باد  ار وزد  ز  مغرب مشرق  در  انتظار  است

هدهد   به  ما   پیامی  آور   ز  ملک   عشاق

                          در  دل  غم  نگاری گل رو  و   مه  تبار   است

پیمانه ای  ز  می  ده ساقی  در  این  خرابات

                          بی  روی  ماه یارم  هستی چو  پای دار است  

گر  مستم  و  غزل   خوان  زاهد   مرا   میازار

                           این شور و حال و مستی خارج ز اختیار است 

بین   قامتم   چو    مویی   لرزد    ز   بیقراری

                           کین   از   جفای  دور   و  آئین  روزگار  است

یارم چو مست و مدهوش در بزم گلرخان گفت

                           عاشق  کشی  مباح  و بازار عشق زار است

ساقی  به  دامن  یار سر  نه  به دور از اوهام

                           کانجا  بهشت موعود دور از غبار و خوار است

ماهی کوچک من

اندرون تنگیست

که ز دریا دور است

گریه اش پنهانیست

رنگ سرخش همه از خون دلیست

گز برای دریا

می خورد با غصه

آسمان

بر فراز سر وی

آبی و آرام است

گوییا او همه از حال دل ماهی من

بی خبر است

این همه بی خبری

می کند آزرده

روح هر جانداری

نفسش می گیرد

همه از آبی که

شده زندان تن رنجورش

کاش می شد که چو مرغی آزاد

می پرید از این تنگ

و به سوی دریا

همه با شوق و رضای خاطر

عاشقانه می رفت

تا که من...

صلای  حق  چو   سر   دادش  موذن

                      امام   آمد   به   مسجد   از  سر  ناز

دل   از   بند   تعلق    گوییا   شست

                      نماز    خود   به    نخوت    کرد   آغاز

چو حمد و سوره خواند و رفت سجده

                      ز  جمع  یک  خنده  رو  سر  داد  آواز

جماعت   مانده   حیران   بهر   کارش

                      که  این  دیوانه را از چیست این ساز

یکی   با خشم  گفتا خنده از چیست

                      مرا   آگه    نما    از   سر   این   راز

به پا بر خواست و  گفت  ای  عزیزان

                      امام   شهر   را   باشد  دو  صد غاز

به   وقت  سجده  او  آمد  به   یادش

                      تنورش  گرم   و  مانده  درب  او  باز

مبادا       غازکی       افتد     بسوزد

                       درون   آتش    سوزان    به    پرواز

چو من بر ذهن او خواندم چنین نقش

                       مرا  لبخند   با   لب  گشت دمساز

خدا  را  ساقیا   در   دل   طلب  کن

                        حجاز  آخر  چرا  مسجد   بر  انداز 

 اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است. 

                                                باتشکر ساقی

 با درود و عرض ادب خدمت تمامی شما دوستان و اساتید بزرگوار که همواره بنده ی حقیر را یاری نموده و با نظرات خویش مسیر پست و ناهموار آرزوهایم را هموار نموده اید.

امیدوارم که این سال جدید سالی پر بار و مسیری هموار برای رسیدن به آرزوهایتان باشد.

در ضمن ناگفته نماند که شعر دوم را بنده به صورت شعر سپید نگاشته ام اما حقیقت امر نمی دانم که این مطلب را می توان شعر نامید یا نه چرا که برای اولین بار می باشد که بنده شعری در قالب شعر سپید نگاشته ام لطفا دوستانی که شعر سپید می نگارند لطف فرمایند و اگر اشکالی در قالب و یا نگارش این مطلب می بینند گوش زد نموده و یاریم فرمایند

دست حق پشت و پناهتان سر افراز باشید.

می جوشد  از  درونم، خم  خانه  ای  خروشان 

                   از   کعبه  دل   گسستم،  فارغ   ز   خود  فروشان

دریای   دیده   را   نیست ،  آلودگی   ز  جبری

                   دل چون به عشق عجین شد،برخیز و گوهر افشان

شیری  کمین   گزیده ، در   بیشه   بهر   صیاد

                   همت   نما   و   صیاد ، زاین   شیر    رخ  مپوشان

آئین    زندگی    را ،  با   مرگ   باید    آموخت

                    در   جامه ی   مفخر ، دل    می   شود   پریشان

از خود گذر که در خود ،جز  بردگی  ترا  نیست

                    در  آتش  درون  سوز ،نو   شو  چو  لعل  رخشان

اندر دلی که  ره یافت،عشق و  محبت دوست

                     فارغ   ز   پیر  و   مرشد،  گردد  ز  خرقه  پوشان

ساقی ز کبر  و  نخوت، دوری گزین  و در علم

                      محو  چو   باز  و   قمری،  از  آسمان  زر افشان

نیمه های ظهر بود

هراسان و آشفته

در کوچه ای خلوت و باریک

با دلی مملو از عشق و احساس

در کنار او

راه می پیمودم و

چشمان پر فروغش را می نگریستم

دستانم می لرزید

فضای کوچک سینه ام

گویی که

توان تپش های

قلب آشفته ام را نداشت

مدام نگاهش می کردم

اما

در هر نگاه

ذوب شده و

محو در او می گشتم

آشفته و سر در گم

اطرفمان را زیر نظر داشتم

تا مبادا

کسی...

رعشه در جانم افتاده بود

انگار که در حال سماع بودم

می خواستم ببوسمش

اما

می ترسیدم

نه

خجل بودم

و شاید سر در گم

نمی دانم

دوباره کوچه را نگریستم و

آرام آرام

با دلی هراسان و دستانی لرزان

صورتم را به صورتش نزدیک نمودم و

عکس را که به رسم یادگاری

بر من بخشیده بود

با عشق بوسیدم.

 اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است. 

                                            باتشکر ساقی

                             با نام دوست سخن می کنم آغاز

درود و عرض ادب خدمت تمامی شما دوستان عزیز و گرامی که بنده ی حقیر را همواره مورد لطف و عنایت خویش قرار داده و یاری رسانده اید

چنانکه خود نیز مستحضرید در روزهای پایانی سال ۱۳۹۰به سر می بریم و باد بهاری نوید بخش سالیست جدید و فرخنده

بنده نیز به نوبه ی خود از این مکان سال جدید را به شما دوستان عزیز و بزرگوار تبریک عرض نموده و از خداوند متعال برای شما و خانواده ی گرامیتان سعادت و بهروزی مسالت می نمایم و امیدوارم با شروع بهار دلهای همه ی شما نیز بهاری گشته و عشق پیشه نماید چرا که بی عشق اساس زندگی همه باد است و باد و باد

زندگی به کامتان شیرین و بهارتان فرخنده

 آرزویم همه این است شبی

راز دل با تو بگویم به سحر

به کنارم بنشانم و لبت

بوسه باران کنمش با لب تر

دست در دست تو بگذارم از عشق

چشم در چشم تو دوزم خاموش

سخن عشق حرام است زبان

بر زبان آوردش از سر هوش

همچو پیچک به تنت پیچم و بعد

رسم احرام به دل زنده کنم

ریشه در عشق ، روان دارد و من

ساقه ها را به گل ارزنده کنم

دل به می شویم و همچون سیمرغ

بگذرم زاین قفس ننگ آلود

ماه رویت نگرم از سر شوق

حق به رخسار تو خود رخ بنمود

آسمان را به زمین حلقه ی عهد

تو شدی ای مه شبهای فراغ

زندگی بی تو همه بی معنیست

لاله در سینه ز غم دارد داغ

ز خودت دور مران خسته دلان

به محبت نگر آنان را دوست

ساقیا هرچه در این عالم هست

جلوه ای از رخ دلدار در اوست

دخترک

با ترازوای و کیفی بر دوش

مردمی را که برای نوروز

در تکاپو بودند

همه با حسرت و غم

می نگریست

آفتاب

گوییا هرچه که تیر

در کمان داشت به زه

سوی او می افکند

صورتش

با همه اندوهش

آینه ای دور نما

از همه هستی بود

لیک غافل چه بسا ره گذران

از چنین آینه ای

 روشنگر

 اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است. 

                                            باتشکر ساقی

                                    بنام حضرت عشق

با درود و عرض ادب خدمت تمامی شما دوستان و همراهان عزیز و گرامی

دوستان گرامی این شعر چهار پاره می باشد(غزل نیست) که بنده به خاطر زیبایی بیشتر شعر قافیه ها را تا حدودی از یک خانواده انتخاب نموده ام  

از برای دیدنت سرمست و خوش

شهر ها را یک به یک پیموده ام

خانه ی تاریک دل با یاد تو

روشن از صبح ازل بنموده ام

از وراء کوه ها بگذشته ام

در شقایق عشق را جوئیده ام

همچو بوی یاسمن در بزم باد

در سرای عاشقان پیچیده ام

از برای لاله های سرخ دشت

ابر غم آلوده را گریانده ام

با نسیم صبحگاهی دم به دم

بوی گیسویت به شهر افشانده ام

در نبودت روز و شب با خاطرات 

اشک خون چون رود بر رخ کرده ام

غیر تو ای دلبر شیرین سخن

جمله عالم را ز یادم برده ام

شب بود

برف آهسته ولی پیوسته

بر زمین می بارید

دختری زیبا روی

در کنار جاده

منتظر خنده به لب

بر خودش می لرزید

گوییا هرزه ی شبگردی بود

کز سر میل و هوس

دام بر خلق خدا می گسترد

مانده بودم مفتون

از چنین بی شرمی

که چگونه شاید

آدمی چون حیوان

تن خود بر همگان عرضه کند

با حقارت نگه اش می کردم

که به ناگاه افتاد

چشم او در چشمم

تا که سر باز زدم از غفلت

به کنارم دیدم

قامت رعنایش

روی پوشیده و گشتم عازم

که نشاندش از پشت

دست خود بر دوشم

از چه رو اینگونه

با حقارت تو به من می نگری

مگرش هرزه جز این می نگرند

من نه آنم که تو می پنداری

دام بر چین برو

اشک در چشمانش

موج می زد چون بحر

با صدایی مملو

از غم و اندوهش

گفت ای دوست ترا

منتظر در خانه

دختری کوچک هست

تا به نانی بنشانی لبخند

بر لب غمگینش

مادری هست ترا

که فلک در گذر ایامش

نور چشمانش را

همه بر یغما برد

یا که شویی که بساط تل او

سرد و خاموش و همه کردارش

همچو اهریمن شب

منگر لبخندم

که همه از تلخیست

این نقابیست که من

با همه اندوهم

صورتم در پس او می پوشم

از خدا دلسردم

که چرا با فلک پست فلک

می کند روح مرا

تن خود را نه برای هوسی

عرضه می دارم من

به ازای تن خود

نان ستانم از خلق

رفت و اما به تعقل واداشت

من رسوا شده را

برف و سرما و یخ قطب شمال

همه را در تن خود حس کردم

گوییا یخ بستم

شرم بر من بادا

از سر کبر و غرور

همچو قضات گران جان که حقیقت به جوی بفروشند

پشت بر حق کردم

و ندانسته قضاوت کردم

شرم بر من بادا

شرم بر من بادش

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است.