باسلام و آرزوی موفقیت

عاشقی هستم گسسته بند تعلقات دنیایی و عزلت گزیده در کوچه باغ  

تنهایی که عشق را مدام زمزمه بر لب دارد

تا بحال سکوت اختیار کرده و لعل ز دیدگان برون آورده ام ولیکن دگر  تاب و

توان گردش گردون دون هزار چهره ی  دهر ندارم

اینک عود به دست خویش گرفته ام  تا چو بلبل شوریده بر بالای درخت

استوار عشق  نوای نو بنوازم امید که دوستان را خوش آید و حقیر را بنده ی

لطف خویش فرمایند

 زین پس هردو هفته یکی از اشعار خویش را به دو زبان فارسی و ترکی در

این وبلاگ برای شما  به تماشا خواهم گذاشت باشد که مورد توجه شما

عزیزان قرار گیرد.vahid_araz_tu@yahoo.com  ایمیل

                لطفا در صورت تمایل از آرشیو مطالب نیز بازدید فرمائید

امید که با انتقادات و پیشنهادات سازنده تان ما را در راستای پیشبرد این وبلاگ یاری فرماید

 لطفا برای سهولت در امر نظر دهی نظرات خویش را در پست های دیگر درج نماید

                                        با تشکر ساقی



تاريخ : جمعه سی و یکم تیر 1390 | 12:35 | نویسنده : ساقی(وحید آقائی) |

                           با نام و یاد حضرت دوست
با درود و عرض ادب خدمت تمامی دوستان عزیز و مهر ورزم از اینکه همواره مرا در مسیر پر پیچ و تاب شعر و زندگیم راهنمایی می کنید کمال تشکر را از شما دارم
حقیقت امر بر خی دوستان در پیام های خصوصی خواهان آدرس فیس بوک بنده بودند که اینک بر خود وظیفه می دانم تا این آدرس را با تمامی دوستان وبلاگیم در میان بگذارم از دیدار تک تکتان در میان دوستانم خوشحال و خرسند خواهم شد 
              https://www.facebook.com/vahid.aghaei.33
هر شبم چون شب یلدا چه کنم طولانیست

چشم هایم همه چون فصل خزان طوفانیست

بغض هایم همه در حسرت فریادی گرم

در زمستان سگی ، در قفسی زندانیست

حاصل روسپیان سر و احساساتم

کودکی مرده درون رحم انسانیست

کودکی که به امید نفسی دلخوش بود

در حصار دل خونین جگران قربانیست

درد من دغدغه های دل دل خون من است

زایش درد من از درد چرا شیطانیست؟

قابله گفت که تقدیر خدا بر این است

شکوه بر طالع خود موجب بی ایمانیست

مرحم زخم من اندیشه ی من بود که مرد

آسمان در نظرم بلبل خوش الحانیست

مادرم چادر و سجاده کناری بگذار

بلبل خوش سخنت عامل نا سامانیست

آخر بازی تقدیر سرم خواهد رفت

سر نه صد جان به فدای وطنم آرزانیست


گویند که در کنار دریا ، آرامش خاطری عجیب است

با موج و صدای ، باد و درنا ، غم با دل عاشقان غریب است

در آبی نیلگون آن درد ، چون ماسه ی ساحل است و کوچک

زیباتر از آسمان آن نیست ، شبها که ستاره بی شکیب است

با هر وزش نسیم صبحش ، یادآور باده ایست بی غش

اما چه کنم که در خیالم ، اینها همه زاده ی فریب است

آرامش خاطرم زمانیست ، تا در بغل تو خفته باشم

دریا همه در میان چشمت ، آرام گرفته نا نجیب است

شب را نه توان گیسویت نیست ، من ماه و ستاره را چه خواهم

وقتی که تو در کنارم هستی ، انگار که زندگی چو سیب است

شیرین و به رنگ عشق قرمز ، با عطر خوش و حیات بخشش

اما چه کنم که دوری از من ، در سینه مرا غمی لهیب است

باید که سفر کنم از این شهر ، تا دور شوم ز خاطراتت

شاید که سفر کنم من از خود گویی که مرا کفن نصیب است

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است

                                                باتشکر ساقی



تاريخ : جمعه بیستم دی 1392 | 21:42 | نویسنده : ساقی(وحید آقائی) |
                                                      با نام و باد حضرت دوست

درود و عرض ادب خدمت تمامی شما دوستان عزیز که همواره یار و مدد کار حقیر بوده اید.

غم   خورده ایم  و   غم  به  تماشا نشسته ایم                       

                    با  چشم خون به  ماتم کسری نشسته ایم

در     ابتدای    راه    رسیدن    به    کوه    نور          

                    با    سامری    به  عقد  ثریا   نشسته ایم

مغرور    و    غافل   از    همه    افکار   ناصحان        

                    آئین   شوکران    به    تماشا  نشسته ایم

چون گل که ناز و عشوه فروشد به جمله دشت        

                    دور    از  خیال    روز    مبادا   نشسته ایم

خرم   از    آنکه   کورش   و   زرتشت    جدمان   

                    در    کنج  کوخ   ها   به تقلا   نشسته ایم

در    کوچه    های    مست   و   میان   قراولان           

                    با  دست  های  بسته سرا پا نشسته ایم

خون   در   گلو   و   بغض   گرفتست   راه   دل 

                    در   انتظار   مهر    و   مدارا   نشسته ایم

شاید   که   شستشو   دهدش   ابر   نو   بهار  

                    خون های بر زمین ، نه که ما جا نشسته ایم


تب کرده ام نه از عشق ، از التهاب پندار    

                 از جنگ  های  با دل  ،  از اسوه  های  بر دار

دکتر  مرا  رها کن   ، هم  سنگرم  روان  باخت        

                 از  درد  های  کاری  ، از  ذهن   های   بیمار

آتشفشان    دردم    ،     افکارم    انتحاریست            

                 در   فکر   انفجارم   ،  باروت   خورده   بسیار

بال    کبوتر   صلح   ،   زخمیست    از   گلوله   

                 شیپور  جنگ  خاموش  ، کشتار پشت کشتار

از   دیو   و   دد   ملولی  ،   انسانت   آرزو  بود    

                 ای حضرت حقیقت ، حق کشته  شد به افکار

اورژانس  جای  من   نیست   ، بگذار  تا بمیرم         

                 در  زیر  یوغ  جهلند  ، هشیار  و خواب و بیدار

با   کاروان   حله    ،   یا    دفتری    ز    حافظ    

                 اوقات  خود  سر  آرم  ، دور   از  سگ  طلبکار

این زندگیست یا مرگ ، قسطی نفس کشیدن؟      

                 هشدار پشت هشدار ، هشدار پشت هشدار

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است

                                    باتشکر ساقی



تاريخ : چهارشنبه سیزدهم آذر 1392 | 17:32 | نویسنده : ساقی(وحید آقائی) |
                            با نام و یاد حضرت دوست

با درود و عرض ادب خدمت تمامی دوستان عزیزم. دوستان در این پست نیز با دو شعر در خدمت شما خواهم بود که امیدوارم توانسته باشم نظر رضایت شما را فراهم آورم

در  سر  زمین مادریم  جان  نمانده است
                         در   خاک لاله  پرورش  ایمان  نمانده است
در  زاد گاه   رستم  دستان  و کی ، قباد
                         راهی بجز به  گوشه ی زندان نمانده است
غم خون شود درون دل و چشم سر دهد 
                         ابریست  روزگارم  و   سامان  نمانده است
باریده   برف  بر  سر   خلقم  به  ماه  تیر
                         خندان گلی  به  باغ و گلستان نمانده است
پژمرده گل به موسم گل باغبان کجاست
                         صبر  و  قرار  و  طاقت و  تاوان نمانده است
من شاهدم که آهوی وحشی شبانه تن 
                         بر  گرگ  هیز  داده  مسلمان  نمانده است
مادر  عزای  داغ  جوانی به سینه داشت
                         در  خانه  هایمان  گل و گلدان نمانده است
پوسیده  باورم چه کنم زندگی کجاست؟
                         کوروش ببین که نامی از ایران نمانده است

از حال  و  روز  و چشم ترم او خبر نداشت
                           باران به روی سنگ سیه دل اثر نداشت
من باورم به خاطر او شیشه شد شکست
                           بی شک  خبر ز حال درختان تبر نداشت
زیبا  و  با  وقار  و  گل  اندام  و  غنچه لب
                           سیمین بری کشیده قد اما جگر نداشت
رفت  و  مرا  به  حال خودم وا نهاد و گفت
                           عاشق  توان  رفتن بی همسفر نداشت
گفتم  بمان  که  بی تو دلم تنگ می شود
                           اما  نظر  به سوی من خیره سر نداشت
ایجاز   و   معجزات    نبی    بر    فراعنه
                           در  کار  گاه  نخوت و حرمان ثمر نداشت
بیچاره  دل  برای  دلی  می  تپد  که او
                           حتی نظر به  حال  دل  در به در نداشت

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است

                                    باتشکر ساقی



تاريخ : پنجشنبه نهم آبان 1392 | 18:9 | نویسنده : ساقی(وحید آقائی) |

 با یاد و نام حضرت دوست

          با درود و عرض ادب و سپاس از مهر همواره ی شما یاران.

انگار بوفی آشیان دارد درون ذهن
من خسته از فردا و فردا های تکرارم
عمری اسیر التهاب روز ها بودم
از زایش نمرود بر افکار بیزارم

این شب رخان حال مرا دیگر نمی دانند
من از خودم دورم میان واژه هایی کور
باران نمی بارد زمین خشک است و بی رونق
خورشید گویی قهر کرده با من منفور

سنتور و سازم پیشه ساتوران شکستند آه
دیگر لبم با ساز غم پیوسته در گیر است
اینجا سگان شیران به غل دارند و در زنجیر
سهراب اسیر تازیان پیر تزویر است

در گوشه ای از این خیابانهای تو در تو
زیبا گلی تازه شکوفا گشته مست از عشق
با فالی از حافظ به دست و دیده پر آشوب
آزرده خاطر جان فروشد شسته دست از عشق

فریاد من پیوسته می خشکد ز تنهایی
عصیان چشمانم مرا از پای خواهد برد
می دانم این روح اسیرم را شبی خاموش
چنگیز با آتشفشان و جای خواهد برد

اما مرا تاریخ درسی داده با خوانش
درسی که از یادم نخواهم برد بی تردید
هر ظلم را آخر جزایی بوده درد آلود
خسرو گمان در حال مرگ این نکته را فهمید

فرهاد دست از این جهان شست از سر نیرنگ
فریاد مظلوم عاقبت گیرد گلوی شب
از بطن این فتنه شود فتانه ای پیدا
خاکستر خاموش گر گیرد به آه اغلب

از شرق تا غربش بپیماید به آهی تیر
از عرش تا فرشش بلرزاند نوایی پیر
روشن شود آتش درون کاریان و پارس
وقتی فریدون بر کند از بن پی تزویر

من با قیام واژه ها مشتاق آن روزم
روزی که باران بارد و احساس جان گیرد
روزی که بلبل مست و خوش دور از قفس شیدا
نغمه سراید بر گل و گل ارغوان گیرد

شعر فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است

                                    باتشکر ساقی



تاريخ : دوشنبه هشتم مهر 1392 | 13:23 | نویسنده : ساقی(وحید آقائی) |

                                             با یاد و نام حضرت دوست

زایش خاطرات
در باور غبار گرفته ام
پوسیده و درد آورست
لبخند
بر لبهای ترک ترک خورده از احساسم
روزگاریست
پژمرده
رویا هایم را
شب راهزنی
صبح هنگام
با ریسمان تملق
به دار آویخت


در گونه هایم خون به رقص آمد
ایثار چشمم خاک را آزرد
شد همنشینم شمع خود سوزی
در بزم هستی غنچه ای پژمرد

رفتی خبر از ما نمی پرسی
با خاطراتت بر سر جنگم
صد رنگ داری هر دمت رنگیست
بیچاره من یک رنگ یک رنگم

برگرد تا خون در رگم جاریست
مانند من دیگر نخواهی یافت
یک رنگ بودن عالمی دارد
حلاج با یک رنگ دارش بافت

افکار من با عشق درگیرند
احساس بیگانست با تدبیر
پیروز این بازیست آخر عشق
لعنت به این تقدیر بی تغییر

 


دیر زمانیست با خود کلنجار می روم

ای روسپیان خیال

از من دور شوید

دیگر با شما همخوابه نخواهم گشت

آخر 

همخوابگی با شما 

زایش حرامی را به بار خواهد داشت 

این را پدرم 

از قول 

دیوانه ای چوبین سوار 

بر گرد شهر می گفت 

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است

                                    باتشکر ساقی



 



تاريخ : جمعه یکم شهریور 1392 | 12:17 | نویسنده : ساقی(وحید آقائی) |
                                     با یاد و نام حضرت دوست

          با درود و عرض ادب و سپاس از مهر همواره ی شما یاران.

زنده ای در میان تابوتم

که نفس رنگ می زند بیداد

شور شیرین شهر در ذهنم

خفته در انتظار من فریاد

خانه مانم به جهل سوزاندند  

مردمانی که دوش دارندم

شب به آغوش صبح روشن گفت

تیره بختم تباه سازندم

خاطراتم چه تلخ و بی رنگست

بر لبم روح خنده خشکیده

می شود دفن زنده ای مدهوش

ای بسا گل که خفته روییده

پوستین دوز شهر ما می دوخت

خوش قبایی برای زاهد هیز

تا درآید به قالب میشی

گرگ طماع پیر دندان تیز


ذهنم  آبستن  دردیست   که  درمان خواهد

                               وقت  زایش نرسیدست  که سامان خواهد

روزگاریست  که   حکام  به  خود  مشغولند

                                خواجه   در   فقر  رعایا   تز   لبنان  خواهد

گل که بر عطر خوش و قامت خود می نازید

                                چکمه ای خاطرش آزرد که نان جان خواهد

بوستان  صحنه ی  رزم  گل و اهریمن شد

                                گل  بر آشفت  چرا  جنگ مسلمان خواهد

باغبان  باغ  هرس کرده  و  گل  را   رنجاند

                                خار  و  خس  حکمت  قاجار فراوان خواهد

بی نوایی که به نان شب خود تن بفروخت

                                 از  خدا  مرگ  ولی  بر  سر ایمان خواهد

من که مرتد  شده ام چوبه ی دارم سازید

                                 شبهه  افتاده به جانم سم اسبان خواهد 

آسمان  خفته به  خواب ابدی باران نیست

                                 پیر    افکار  خرد  خانه  به  دندان  خواهد

زنده  از مرده کمک می طلبد شرمش باد

                                شرم  بر آنکه به  دوزخ خم  رضوان خواهد

ساقیا  صحنه ی  ایجاز  کلامت  باقیست

                                یوسف از مکر زلیخاست که زندان  خواهد

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است

                                    باتشکر ساقی



تاريخ : جمعه چهارم مرداد 1392 | 16:37 | نویسنده : ساقی(وحید آقائی) |
                          با نام و یاد حضرت دوست

 درود و عرض ادب دارم خدمت تمامی شما دوستان عزیز و بزرگوار

حقیقت امر به دلایلی حال روز روحی مساعدی ندارم و خیال نداشتم به این زودی ها با پستی دیگر خدمت شما باشم اما بنا به درخواست مکرر برخی دوستان بر خویش وظیفه دانستم که جواب مهر آنان را به مهر پاسخ گو باشم

در این پست با دو شعر در دو مضمون متفاوت خدمت شما خواهم بود البته ناگفته نماند که در نظر دارم از این پس در هر پست یکی از اشعار تازه نوشته شده ام را با شعری قدیمی در اختیار شما قرار دهم باشد که مورد توجه شما یاران قرار گیرد

در   هوای   گرم   آغوشت   زمستان   شد   بهار

                      بوسه  گل  داد  و  ثمر  بخشید  بر من لاله زار

غم که در اندیشه ام می تاخت عمری بی شکیب

                      ساعتی  خوابید  دور  از  های  و  هوی روزگار

دست   بر   گردت   نهادم  تا  بر  آرم   رسم  حق

                      چشم بستی چشم بستم دل شده بی اختیار

گونه  هایت  از  نجابت  سرخ  شد   مانند  سیب

                      سیب  سرخی  چیدم از رویت به سر آمد قرار  

رفتی  و  در  خاطرم  بوی  نفسهایت  به جاست

                      خاطرات  و   خاطرم  را   خاطر   آسوده  شمار

کاش می  شد  تا شبی تنگت به آغوشم کشم

                      تا  که  منصوری  شوم  در   بازوانت   روی  دار

در  مسیر  سبک  خود  ساقی  خلاف   رود  رو

                      موقع   تکثیر   ماهی  را  چنین  شد  چاره  کار


ای  مرشد  مغان  به  سلامت  روان کنم

                          از زیر  خنب می که جهان را جوان کنم

آینه  ای  گشوده   فلک  رو  به  سوی ما

                           اندیشه ام  به  خون  رزان جاودان کنم

دیندار  دین   گریزم   و   مست  لب  نگار

                           آتش  به  جان  لاله  زنم  لا مکان کنم

در  زیر  یوغ  مفتی  و  زاهد  گذشت عمر

                           با  مهر گلرخان به زمان زر فشان کنم

همرنگ  آسمان  شده  مرغ   خیال  ذهن

                           اسرار  عاشقان   و  بتان داستان کنم

بیداد  می  کند  نی   افسانه  گوی  دهر

                          در نی دمم دوباره و موسی شبان کنم

در ساحل مدینه چه حاجت به نا خداست

                           اندیشه  پاسبان  و گلستان عیان کنم

ساقی بخوان حدیث محبت به گوش خلق                       

                          صد  کاروان  به  وادی عفت  روان کنم

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است

                                    باتشکر ساقی



تاريخ : پنجشنبه ششم تیر 1392 | 1:47 | نویسنده : ساقی(وحید آقائی) |
                              با نام و یاد حضرت دوست

مهربان یاران سلام

در کوچه باغ شعر من افسوس خنده نیست   

                     حق در  میان  ماست  ولی بنده  بنده نیست

سودای   نام    می    بردش    نان   خلق   را 

                    شاعر  تو  را  کشنده  تر از نام  ژنده   نیست

شب  ها   و    روز ها   همه    درگیر    نخوتی   

                   فارغ  از   اژدهای   درون  کس   پرنده  نیست

آوار       سالیان      گذشتست     بر    سرت  

                   این  درد  پر  گداز  تو  را  کس کشنده  نیست

بررنده   هر   کلام   تو  از   تیغ   سند   باد

                   آرش   دلی  سکوت  تو  تیری   رونده  نیست

در  بزم  زندگی  نه  به  رزمی  به  راه حق

                   خون  خوار   مار  عهد  دگر  سر برنده  نیست

شیرین به  پای قامت خسرو نشسته است  

                   خون  بوسه  می دهد نه گلی پرورانده نیست

مینای  چشم  من  همه  ابریست  بی فروغ 

                   گویی  که  آسمان  همه مردست زنده نیست

ساقی   طلوع   تازه ی   خورشید   همرهت             

                   شب  را  توان  نور  دلت  کین کشنده  نیست


بتی در سینه پروردم که جان را مایه می بخشد                     

                         گل  رخسار او سنبل چو چتری سایه می  بخشد

شرر  از  مهر  می گیرد   لب   لعل  گوهر  بارش 

                         به  ذهن  خفته ام  آیت به  رنگ  آیه  می   بخشد

به  بزم  زندگی  هر  آن چو  تیری  از پیم جوشد 

                         به رودم غسل بخشیده ز فرعون دایه می بخشد

هوای   عطر   آغوشش  نمی افتد  مرا  از  سر 

                         گدای   لا ابالی را  به   دل  سرمایه   می  بخشد

روانم  تاخت  می  تازد  به  پشت  زین  باور  ها  

                         نگر در  کوی جان  درری مرا همسایه می بخشد

به  رزمم  چون مهیا  شد  حسد از بدو پیدایش 

                        بتم  با  واژه ای   ایمن   خرد  از   پایه  می  بخشد

طلایه   دار   مهرم   من   به  بام   گنبد  گیتی 

                        به  پیکی  ساقیا  جامت  صنم  پیرایه  می بخشد

 اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است

                                    باتشکر ساقی



تاريخ : چهارشنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1392 | 19:34 | نویسنده : ساقی(وحید آقائی) |
                                   با نام و یاد حضرت دوست

درود و عرض ادب دارم خدمت تمامی دوستان و اساتید عزیز که

همواره حقیر را در جهت ترقی با نظرات گوهرمند خویش رهنمون 

می گردند

                          من از سرزمین مهر می آیم

                                            صدایم

                                      صدایی آشناست

                                      عبور چلچله ها و

                                    سکوت سرد شقایق

                                           نسیم را

                       به سخره می گیرد در هزار توی زندگی

حدیث چشم تو با ما حدیث تشنه و آب است

              ز   سوز   داغ   فراقت   دلم   به   سینه  کباب  است

نوای  بلبل  خوش  خوان  نوید  رویش گل داد

              گمان  که  روضه ی  رضوان میان چشم تو خواب است

صدای ساز حقیقت رسد به گوش من از عود

              حبیب   و   همدم   دردم   شراب  ناب  و  رباب  است

در  انتظار   نسیمم  که   بوی  زلف   تو  آرد

               به   انتهای    زمستان   مگر   نه  وقت  صواب  است

خرابم  از  غم عشقت در این گذار سه روزه

               بیا  و   پرده  بر   افکن  کجا   به  خانه   حجاب  است

شمیم  عطر  تن  تو  دوای  درد  دل ماست

               عطش  گرفته  ضمیرم  مگو  که  قصه   سراب  است

به غیر فکر تو در سر نه پرورانده  خیالیست

               عجب که بی رخت ای جان هم آسمان به نقاب است

بهای عشق مباشد  به غیر خون تو ساقی

               نه خانه ای که خراب و  نه چشمه ای که گلاب است


        نه  آن  مرغم  که  بر  بامی نشیند

    که    اهریمن  در  آن  ماواء   گزیده

     نه  آن  خاکم  که بهر جرعه ای آب

     خود  از  خود   دور   گشته   آرمیده

     چو  رودی  می  خروشم در دل کوه

     اگر  چه سنگ بر  دل می زند  زخم

     مرا  شوق   رسیدن   بر   لب  بحر

     سراسر  خنده  می دارد غم و اخم

     دگر  تاب   قفس   در   خود   ندارم

      ز بس خون خورده دل از چرخ گردون

     به   لبخندی  مرا مهمان کن امشب

     هر  آنکس دیده رویت گشته مجنون

     حدیث   بلبل  و  گل  بس درازاست

     مرا  در  سر   هوای  این معماست

     بیا   بگذر   ز  خود  بینی  و  نخوت

      نهان    در    آشکارایت  هویداست

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است. 

                                    باتشکر ساقی 



تاريخ : چهارشنبه بیست و هشتم فروردین 1392 | 20:14 | نویسنده : ساقی(وحید آقائی) |
                            با یاد و نام حضرت دوست

درود و عرض ادب دارم خدمت تمامی دوستان و  مهربان یاران که

همواره سایه ی عنایت آنها را بر بالای سر خود به جد احساس

 می کنم

حقیقت امر در این ماه به دلیل مشغله های بی شمار کاری نتوانستم

پاسخ مهر شما یاران را به مهر پاسخ گو باشم بدین سبب از شما

دوستان گرامی پوزش می طلبم .

پیشاپیش فرا رسیدن سال نو را به شما و خانواده های گرامیتان

تبریک عرض نموده و از خداوند متعال برایتان بهترینها را مسالت

می نمایم

 جلوه  نمود  آفتاب   در   پس   پرده ی  امید

                         مژده ی  زایش  شفق  طارق   صبح  بر  دمید

سنبل  عیان  نمود  رخ  در  دل  سرد روزگار

                         غنچه  حجاب  صورتش  از  سر  شوق  بر درید

مام  زمین  به  دامن دشت لباس تازه دوخت

                         پرتو  روی  نسترن  چشمه ی  زر  نفس   برید

باد  بهار  هر   نفس  مملو  از  عطر  یار   کرد

                         باغ  خزان رسیده را  سوسن و سبزه شد پدید

رود  به  جوشش  آمد  و  ابر  به می نماز کرد

                        سوز  و  نیاز   عاشقان   بر  دل   ارغوان  چکید

فاخته   در  میان   گل  شیوه ی  دلبری  نمود

                        بلبل خوش سخن ز شور نغمه ی عاشقی گزید

چلچله پر گشود و مهر بر سر سفره ها نشاند

                        روز   وصال  عاشقان   موسم  بار   سر   رسید

ساقی  دل شکسته  را چنگ و رباب و رود ده

                        یار   به   غیر   این    مرا    کار    دگر    نیافرید

 


ای     ایرانا     باش     جنت    اعلا    آنایوردوم

                           هر   درد   و   غم   و  غصیه   دوا   آنایوردوم

سنن  نجه  من  آیری  دوشوم  توپراغی سرمه

                           جان  سیز  بدن  جان  ورن  عیسی آنایوردوم

آیدان ایشیق آولدوز کیمی پارلاق  دی گوزومده

                           تاریخ    ده   یوزون   ملتی    شیدا  آنایوردوم

بیرک  کیبی  سرباز و سارای  تک گلین اون وار  

                           ای  سینه  سپر  داغ   کیمی   برنا  آنایوردوم

عمرون  غمینن  کچدی  و  باش  جورا  دیکداون

                           آزاده   وطن     سوگیلی     سودا    آنایوردوم

نامحرم  اوچون  داش  داشا ال وردی داغ اولدی

                           اوت  دشمن   یولدوردی  و   فاضلا   آنایوردوم

ستار   و   فضولی   یتیرن   عرصه  ی   عشقه

                           بابک   آتاسی  نغمه   سی  سازدا  آنایوردوم

ایرج  کیمی  شهزاده   و   پروین   و   نسیمی 

                           آغوشین    آلمیش    غمی    دریا    آنایوردوم

قافلان قو  و  قرنقو   گوشا    چای   قزل  اوزن

                           آیدن  سو تکین چشمه سی  جشدا آنایوردوم

بوز قوش و سهند و سبلان قوچ داغی جوشین

                           بیگانیه    داش     یولداشا     حلوا    آنایوردوم

ساقی  وطن  اولدی  سن  اوچون  منبع الهام

                           فخر  ایله   گوزل   اولکه   و   دونیا   آنایوردوم

 


من جدا از کودک احساس خود

 مانده ام تنها و بی کس بی رمق

بال پرواز خیالم را تبر

چاک می سازد به هنگام شفق

گونه ام با شمع عمری هم نواست

بوسه بخشد اشک هایم بر ورق

شب سحر سازم به صرف خون دل

نیست بر اندیشه ام غم مستحق

آدمی از عشق آبستن شده

روزگارش تیره باشد تا فلق

مهر را مصلوب یابی لخت و عور

در دیار دین و دینداران دمق

پیشه ور ناکام بینی غرق دود

فقر فرهنگی سبب گردد عرق

کودکم سیبش به صورت یخ زده

سفره خالی مملو از غم سر طبق

سنگ را انسان نمودن ساقیا

سهل آما به ز آدم کز علق

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است. 

                                    باتشکر ساقی

 



تاريخ : یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1391 | 2:22 | نویسنده : ساقی(وحید آقائی) |
                               با نام و یاد حضرت دوست

ما  مذهب  رندان   بگزیدیم  و  از  آن شاد

                        این   تحفه   به   ما   خالق   یکتای   جهان  داد

بگذر که من  سوخته دل را نه  به  فردوس

                        میلی    بودش      محتسبا    خانه    ات    آباد

سر  منزل  ما   دامن  پر  مهر  نگار   است

                        کانجا  که   مرا  دین   و   دل  از  سر  بدر  افتاد

بر زن به دف و ساز و دهل نغمه به سر کن

                        جز   این   نه   مرا   یار  به   این  خانه  فرستاد

شوریده  دلم  شور  و  شعف گشته عبادت

                        فارغ  ز   دعا   زهد   و   ریا   عاکف   و   سجاد

زاهد    مفریبم   که    مرا   نیست   اجابت

                        شیرین    نتواند     نگرد     غصه   ی     فرهاد

در  بعد  زمان   گرچه   اسیرم   نه  اسارت

                        از  جانب  او  باشد  و  شب   کودک   خود  زاد

عالم  همه  چون   آینه  عاری  ز  عفج بود

                        آدم    همه    آلوده   نمودش   چو    شد   آزاد

مردم   ز   برای     نفسی    غرق   نیازند

                        بر  کوس  سخن   داد   خدا   سر   مده  شیاد

می  ترسم  از  آن  روز  که  تو در طلب او

                        ظلم  و   ستم   جهل   به   پا  سازی  و  بیداد

ابلیس  ترا   خرقه ی  زهاد   به   تن  کرد

                         از  بهر   تو  ای  مفتی  دون  بر  که   برم  داد

ای دوست نظر ساز به عشاق  ز  رحمت

                         ما  را  لب  لعل   تو   بس   ای   محرم   فریاد

جز وعده ای دیدار تو در سر نه خیالیست

                         ای   گل   نفسی   تازه   بدم   در   نفس  باد

افسوس  که  این دیر جفا پرور و دون بود

                         ساقی چه بسا دست و سر از کتف و تن افتاد


گرفته نشات از خاکستر سیمرغ

وجود دلربای تو

صدای عشق را هر دم

من از آغوش چشمانت

تماشا می کنم مدهوش

خیالم نقشی از رویت

به بوم ذهن آشفته

ز خون دل کند ترسیم

مگر خفتست لیلی در

میان چشمهای تو

که مجنون وار چشمانم

هوای سوی تو دارند

نهال آرزوی من

ثمر بخشد اگر روزی

به محراب دعای خویش

پذیرا باشمت آغوش


در میان دشت پر اندوه و غم

با گلی خوش بوی هم صحبت شدم

پر گشودم از قفس بر خواستم

آشنا در خطه ای غربت شدم

مژده ی وصل آمد و سر شد غبار

دین  و   دل  بر  مه   جمالش  باختم

همچو مستی غافل از دنیا شده

خویشتن در دیدگانش یافتم

میر نوروزی رسید  از راه و گفت

پنج روزت از همین آغاز شد

گفتم ای فرخ دل فرخنده پی

ساز ما با ناز دین دمساز شد

گل به یک دم چهره اش در هم کشید

گفت آن دم را غنیمت دان که یار

در کنارت باشد و در وصل او

 بگذری از های و هوی روزگار

اشعار فوق از سروده های اینجانب میباشد لذا کپی  برداری فقط با ذکر نام نویسنده بلا مانع است. 

                                    باتشکر ساقی

 



تاريخ : جمعه بیست و هفتم بهمن 1391 | 16:16 | نویسنده : ساقی(وحید آقائی) |
.: Weblog Themes By VatanSkin :.